از حقارت و پستی کفتارها همین بس که دسته جمعی به یک شیر زخمی حمله می کنند !.....

می نویسمت !

اگر این بی حوصلگی بگذارد..... می نویسمت آخر !...... بس که به فکر مداوم و ذهنی شدن وقایع عادت کرده ام نوشته هایم روز به روز کوتاه تر می شوند... تنبلی هم حدی دارد..... می ترسم روزی به یک نقطه تنها میان صفحه سپیدی قناعت کنم .... نه ! باید بنویسمت !.... کوتاه نه !... طولانی ! به همان اندازه که طول کشیدی !... ارزش نوشته شدن را داری !.... می دانم !....

از این وبلاگ سپاسگزارم !... وادارم می کند که ذهنم را خالی کنم .... که هنوز زندگی کنم !

می نویسمت !

به زودی !

وقتی وزیر نیرو شاعر می شود :

پرواز را به خاطر بسپار که پرنده مردنیست !....

سد را بساز که بودجه اش خوردنیست !.....

در ایران مال مردم است که بردنیست !....

 ..............................

پینوشت : بختگان هم رفتنیست !.....

کسی که منتظر می گذارد هرگز نمی آید و آنکه می آید در انتظارش کسی نیست و آنکه منتظر مانده بی شک ابلهی بیش نیست !......

زین همرهان سست عناصر دلم گرفت....

نا امیدی از هر امیدی شرط بقای تن های تنهای ماست که در میان منهای خودخواه زمانه مدرن می زیند !.....  نه ! دوران انتظارات زرد .... برافروختگی های صورتی .... عشق های سرخ اناری.... فداکاری های بنفش..... دوستی های نارنجی .... وفاداری های آبی...... نوازشهای سبز..... دوران جوانی های رنگین ما به آخر رسیده است..... شاید سی سالگی برای احساس سپید پیری زود باشد .... اما در این زمانه مدرن و پست مدرن دیر هم هست !....هر چند چهره ام زیبایی کودک ۲۰ ساله ای را هنوز بنمایاند...

کاش زود تر از این ها خودخواه شده بودم !... نمی دانم ! نمی دانم اگر ۱۰ سال پیش هم به خودخواهی الآنم بودم آرامش بیشتری داشتم یا نه ...... دلم برای خودخواه نبودن هایم گاهی می سوزد.... رنگهایم در هم میروند... رنگ اصلی گم می شود و فقط خاکستری بدرنگی می ماند و روی پالت شیشه ای من ریشخندم می کند ..... حس می کنم خیلی دیر خیلی چیزها را یاد گرفتم..... بیشتر دوست داشتم تجربه کنم تا یاد بگیرم و همین بود که باعث میشد کمتر خودخواهی کنم !..... امید ! ... امید ! ... امید !.... این امید لعنتی همیشه مانع خودخواهی آدم می شود ...... و وقتی که از خود دورش می کنی آرامش با تمامی شکوه و ابهت نقره ایش تو را فرا می گیرد.....

نه ! نه دیگر سرزنشهای شما ظاهراً " نا خودخواهان " دلسوز برایم پشیزی با این دیوار خاموش تفاوت می کند و نه اندرزهای جوگندمی نخ نمایتان که به درد خودتان هم نخورده و مثل جنس بنجلی به من قالبش می کنید....

می خواهم آنقدر خودخواه شوم که روزی بتوانم بر روی دیوارم قدم بگذارم و بر آن راهپیمایی کنم !.... نه لباس فضانوردی می خواهد و نه سفینه و نه حتی یک قطره اکسیژن اضافی !..... می دانم شما مورچگان هم عمریست که بر دیوارهایتان راه میروید اما تفاوت من با شما در این خواهد بود که شما دانه جمع کنان دوراندیش می پندارید که بر زمینید اما من می دانم که زمین زیر پای من نیست !.....

می ترسم به نهایت خودخواهیم فکر کنم.... هنوز مطمئن نیستم که بتوانم روی سقف هم راه بروم !

زن حسود رو از زبونش بشناس ، مرد حسود رو از خندیدنش !

یادی از قصه های " جنین توی شیشه "

خسته

عنکبوت بغض من

درون کنج لحظه های حنجره

به انتظار مرگ تب نشسته است

آسمان کبود گشت و دل کبوتری

ولی

سایه سیاه و زشت یک شبح کمان به دست

در کمین مرغ شب نشسته است

دستهای پنجره

هنوز هم

روی چشمهای خاطرات زنده بسته است

آخرین ترانه های من پرنده شد

ولی

روح پرزدن درون جسم من

از تمام آنچه بود و هست

خسته است !

ققنوس

دلم آتش گرفته

اما نترس

این ققنوس پیر خاکستر نمی شود....

مردی که می خندید !

چه خوب است که مولوی ، سعدی ، حافظ ، انوری ، فخرالدین اسعد گرگانی ، نظامی گنجوی ، فردوسی طوسی ، خیام نیشابوری و ... زنده نیستند !....

احتمالاً همه بدلیل تبلیغ علیه نظام و نشر اکاذیب و توهین به قومیت ها و مفسد فی الارض شدن دست کم به حبس ابد محکوم می شدند....

بگذریم که پدر و مادرها برایمان گفته بودند که در اوایل دهه ۶۰ هنگام یورش نیروهای حزب الله به مدارس و خانه ها و همانها که انقلاب فرهنگی راه انداخته بودند و الآن برخیشان را در صفوف اصلاح طلب( !!! ) می توان دید ، کتابهای بوستان و گلستان و شاهنامه و مثنوی و شمس و رباعیات خیام را پاره پاره کرده و به آتش می سپردند.....

می گویند تاریخ تکرار می شود..... اما نمی دانم چرا تاریخ ایرانیان اینقدر زود به زود تکرار می شود....

درست مثل یک موج سینوسی... گاهی سوپاپ اطمینانی می آید و ملت آزادی ندیده بیچاره ها نیششان تا بناگوش باز می شود اما چیزی نمی گذرد که نیش باز امیدوار به تغییر به خنده ای تلخ و اجباری بدل می شود.....

همه می خندند این روزها.....  همه طنز چارخانه نگاه می کنند و می خندند !...

درست مثل مردی که می خندید !...

قالبی به نام فروید !

آنقدر که بعضی به گفته های فروید اعتقاد دارند و حتی از طرز wc رفتن و پی پی و پو پو کردن ملت نتیجه گیری های غریزی و جنسی می کنند فکر نمی کنم خود فروید چنین اعتقاد پابرجایی بر نوشته های خود داشت !

آدم گاهی می ترسد....

دنیای بعضی ها ترسناک است... و خدایشان ترسناکتر و در عین حال مضحک تر !....

به یک نتیجه فوق فلسفی این روزها دست پیدا کرده ام ! آن هم در وان حمام در حالیکه در آب ولرم آن غوطه ور بودم و به دستهای شناورم نگاه می کردم..... یافتم !

هر آدمی خدای خود را طوری خلق می کند که خود را توجیه کند !....

آخر کی از خدا بهتر که آدم را توجیه کند ؟!...

اگر یک الاغ بتواند فکر کند ، یک جغد هم می تواند حمالی کند !...... 

زمانی مردها به دنبال زنی بودند که عاشقش شوند حال به دنبال زنی هستند که عاشقشان شود !...

اگر می خوای هرگز تعجب نکنی باور کن که هیچ غیرممکنی وجود نداره !... 

خواب عجیب من (۲)

صدایی شبیه به موج می آمد !... صداب چوب.... آب.... شاخ و برگ ..... صدای آرامی که نزدیک و نزدیکتر میشد و من نمی دانستم که چیست.... به سمت پنجره های آپارتمان رفتم و از پشت شیشه نگاه کردم..... همه جا آب بود.... آبی که با موجهای کوچک تمام حیاط پشتی و خانه ها و آپارتمانهای اطراف را فرا گرفته بود و آرام آرام به پایین پنجره واحد ما نزدیک و نزدیکتر میشد...... آب رنگ سبز کمرنگی داشت با رگه هایی از زرد و نارنجی و قهوه ای.... هنوز قسمتهایی از درخت چنار از آن بیرون بود... کلاغی روی شاخه درخت آسوده نشسته بود و خونسرد به صابون صورتی رنگش نوک میزد.....

هیچ کس نبود.... هیچ چیز نبود جز آب و نوک درختها و کلاغ سیاه و صابونش !..... آن همه هیاهوی شهر به یکباره خفه شده بود..... به این فکر کردم که اگر آب بالاتر بیاید و من پنجره ها را محکم ببندم و درز بگیرم می توانم جلوی ورود آب را به خانه بگیرم یا نه..... اما صدایی به من می گفت که بیهوده است.... باید به بالا آمدن آب چشم بدوزی و غرق شدن را با خونسردی و در کمال آرامش تماشا کنی..... به آب نگاه کردم به آرامی دقایق کند ساعت دیواری بالا می آمد و من دلم درد می کرد..... ترسیدم.... از آن همه آرامش و سکوت ترسیدم... از صدای شش ششه آرام آب ترسیدم... از آن کلاغ بی قارقار روی چنار ترسیدم..... رنگ آسمان سرخ شده بود.....

من های من !

گاهی گذشته آنقدر پیش چشمت ریز می شود که از خود دیروزت می ترسی !.... نه ! نه اینکه به معنای متعارفش بترسی .. نه !..... شگفت زده می شوی وقتی به اتفاقاتی که برای تو افتاده فکر می کنی.... گاهی مثل یک خواب... کابوس.... یا توهمی عجیب به نظر میرسد که سالها به طول انجامیده و چقدر اکنون متفاوتی .. به همان اندازه که شبیه دیروزی !...

نمی دانم دیگران هم مثل من حس می کنند وقتی که به گذشته می نگرند یا نه.... اما من با من های زیادی مواجه می شوم که هر کدام حتی به اندازه یک روز با دیروزی اندکی متفاوت است....  و شاید حتی به اندازه یک ساعت با ساعت قبلی .....

اگر این رویای مواجهه انسان با خودش در دنیاهای موازی هم به وقوع می پیوست من قطعاً جزو افرادی بودم که دنیاهای بیشتری دارد..... این همه من !.... گاهی به این منها فکر می کنم.... از بعضی ها خنده ام می گیرد... بعضی ها را تحسین می کنم ....  از بعضی به سرعت می گذرم و سعی می کنم که فراموش کنم.... و بعضی ها را دوست دارم تکرار کنم !.....

می دانم که داشتن من های زیاد در گذر زمان ربطی به تزلزل شخصیت یا چند گونگی آن به معنای متعارف روانشناسیش ندارد.... نه !... من همه این من ها را تجربه کرده ام... انتخاب کرده ام .... و از هر کدام تکه ای در من امروزم دارم.... هر کدام از این منها اثری هرچند ناچیز اما پر رنگ و قوی بر دیگری گذاشته.... هیچ منی جدای از من دیگر مگر می تواند بوجود آید ؟....

این همه من در من وجود دارد و من همه را دوست دارم چون منی را ساخته که توی آینه می بینم و از وجودش لذت می برم !.....

آخر الزمان

یکی جایی فرمایش نموده : تبدیل یقین به شک و توجه به دنیا از نشانه های آخر الزمان است !

زندانی شدن کتابها..... سفید کردن روزنامه ها.... تبعید شدن فیلم ها..... سنگسار شدن عشق..... زنده به گور شدن آزادی.... شیرکشی و کفتار پروری..... عقاب انداختن و لاشخور پراندن ..... و اعدام کودکان.... اینها نشانه چیست ؟!

زمان ما خیلی وقت پیش به آخر رسیده..... 

عقده بهشت !

چقدر خدا وجود دارد.... به تعداد آدمها !...... و به اکثر آنها بهشتی وعده داده میشود تا هر چه در زمین گناه نکردند در آن مکان الهی بکنند !...... عجب خدای عجیب و عقده پروری !.....

از دو حال خارج نیست ! این خدا یا همه را مسخره کرده است یا باید به روانشناس مراجعه کند ! ....

....................................

پینوشت : خدای من آن بالایی نیست !...خدای من خیلی با نمک و خودمانیست !..نه کسی را مجازات می کند و نه پاداش می دهد ..... مثل من دیوار سفیدی دارد  اما به جای نقاشی یا نوشتن ، رویش کاریکاتور من و شما را می کشد !....گاهی هم روی سر رهگذارن هسته آلبالو پرتاب می کند و قایم می شود....

( چشمک ) 

جیب مرد ایرونی رو خالی کن اما شورت ماماندوزش رو ازش نگیر !.....

کشیدن یک سیاهچاله !

برای من موضوع جالبی می تواند باشد..... حفره ای سیاه که همه رنگها... نورها... خاطره ها و یادها .....زشتی ها و زیبایی ها.... من و تو و آدمها را می بلعد و میگویند زمانی از آن طرف به جایی که نمی دانیم کجاست و چه شکلیست تف می کند !

سیاه چاله یک جور سیاهچال ذهنی می تواند باشد..... محلی برای عفونت... ماندگی و فراموشی.... اما اگر این سیاهچال را وارونه کنی و بتکانیش محلی میشود برای زایش .... تازگی...... جوانه زدن و به یاد آوردن هر چه که بود و نبود......

چقدر دوست دارم که به یک سیاهچاله وارد شوم....

اما آیا همین فکر کردن به سیاهی ها و زندانی شدنهای ناخودخواسته در سیاهچالهای ذهنی و غیر ذهنی دلیلی برای تشکیل یک سیاهچاله آسمانی نمی تواند باشد ؟!

کافیست که حفره ای سیاه بکشم در مرکز بوم سپیدم و آنگاه در اطرافش چینشی از نور و رنگ و حرکت...... اما نه !

سپیدیش را اول سیاه می کنم.... سیاه سیاه سیاه..... بعد رنگ می پاشم .... می کشم و امتداد می دهم و پخش می کنم.... تا سیاهی در مرکز رنگها محبوس شود و حفره ای بنمایاند به نام سیاهچاله آسمانی رویایی من !

یادی از قصه های " جنین توی شیشه "

قسمت سی ام

نزدیک صبحه ..... ته شیشه نشستم و دارم به صدای تیک تاک ساعت توی شیشه گوش میدم ...

رفیق کنار شیشه خوابش برده و من دلم نمیاد بیدارش کنم ....

حس می کنم دیگه حوصله حرفای من رو نداره ....

اونم حق داره خب !

شده علاف و منتر یه تیکه جنین زپرتی که یا حرف میزنه یا مثل آینه دق خیره نگاه میکنه و سکوت می کنه !

گاهی فکر می کنم به اینکه چرا باید ادامه بدم....

من که دیگه همه چیو که یه جنین باید بدونه می دونم !

من که دیگه آدما رو شناختم و فهمیدم که میونشون جایی ندارم ....

من که حتی یه دیوونه هم نمی تونم باشم !

آخه دیوونگی مختص آدماست و من هنوز آدم نشدم که بخوام دیوونه بشم و دوست ندارم هم که بشم و نمیشم !

من که دیگه هیچ زبونی رو نمی فهمم ..... نمی دونم اونا چی دارن میگن! اونا که اونور شیشه حرف میزنن و میلولن و می خندن ! اونا که مثل آمیب دائم شکل عوض می کنن و گاهی از وسط به دونیم میشن !.. گاهی گرد و قلبمه میشن و پیپ می کشن و گاهی کش میان و دراز میشن و عینک میزنن ! گاهی بی ام و سوار میشن و گاهی پیانو میزنن ! گاهی خل میشن و گاهی عاشق میشن و گاهی مثل گل ببو خشن و بیشعور ! .....

رفیق دیروز از اونور شیشه گفت اگه از تماشای آدما دیگه خسته شدی یه پارچه بندازم رو شیشه ات ....

اما موافقت نکردم !

آخه این با اینکه برم شیشه ام رو بردارم از بالای برج میلاد پرت کنم پایین که فرقی نداره !....

رفیق میگه نذار اعمال و رفتار آدما روت اثر بذاره ! میگه ارزش هر کلمه وقتی بوجود میاد که اون کلمه شکل می گیره پس وقتی اون کلمه وجود داره یعنی معنیش هم وجود داره و پوچ نیست !

دوست داشتن وجود داره ....... عشق وجود داره ....... دوستی ..... عدالت ...... نیکی ......امید .....عاطفه ......وجدان.......خدا !

میگه آدما و دنیای آدما رو رها کن ..... میگم من و شیشه ام میون آدما اسیریم ! من چطوری می تونم به این کلمات اعتقاد داشته باشم در حالیکه دور و بر شیشه ام پر از موجوداتیه که این کلمات رو بی معنی می کنن ؟!

میگه : سعی کن تو برای اونا این کلمات رو معنی کنی !

میگم : سعی کردم نشد ! اونا می برن .... تحمل ندارن ..... اونا فهمیدن رو وقت تلف کردن می دونن ! اونا می خوان لذت ببرن و ببرن و ببرن و ببرن ! همین !

میگه : زندگی میون آدما یعنی همین !

یا یه راه حل برای ادامه دادن پیدا کن یا شیشه ات رو ببر به یه بلندی و از اونجا بندازش پایین !

.......................

داره صبح میشه ! فردا سیزده بدره ! شیشه ام رو می برم توی باغچه میذارم فردا و به سبزه گره زدن پروانه ها نگاه می کنم ! ......

تذکر دوستانه

ای صورتک خندان

پشت چهره خبیثت پنهان نشو...

که آینه ها استفراغت می کنند

و آبها نفرینت !

هر وقت صرفاً به کسی برای کمک کردن نزدیک شدی بدون که خودت بیشتر به کمک نیاز داری و در حقیقت نیاز پنهان تو انگیزه اصلی بوده !....

بی نیازی

چقدر بی نیازی خوبه !......

تا به حال به این اندازه خوبیش رو درک نکرده بودم...... اینکه آدم پاسخ همه احتیاجاتش رو در وجود خودش پیدا کنه و عزت نفسی داشته باشه که وجودش رو برای تمام عمر بدون دخالت هیچ موجود خارجی استوار نگه داره .... اولش کمی سخت و غیر ممکن به نظر میاد اما امکان پذیره !...

از وابستگی به هر عنوان بیزارم !

دوستی رو دوست دارم اما وابستگی رو به هیچ عنوان !....

بیخودی سرزنشم نکنین... لابد یه چیزی می دونم که میگم !....

( لبخند )

آدم تازه

وقتی که در حدقه همه چشمها

نگاه ماهی دو دو میزند

و صداها نشخوار تجربه های عفونیست

آدم دلش آدم تازه می خواهد !

دل از من برد و روی از من نهان کرد !....

دوستی هست که اعتقاد داره اگر توی ذهنت روزها و شبها دائماً تکرار کنی دوستانی به سوی تو بیان که کمکت کنن و راه رو برای رسیدن به اهدافت هموار کنن حتماً این اتفاق میفته !.... این دوست ظاهراً روز و شب همین کار رو می کنه به طوری که دور و برش پر شده از دوستای رنگارنگ و جور واجور که یا در حال پول غرض دادن به ایشون هستن یا رتق و فتق امور ایشون از حمل و نقل شهری گرفته تا دعوت به رستوران و ضامن شدن برای گرفتن وام و غرض دادن وسایل زندگی و حتی پوشاک و کفش و رخت خواب و هر چه که خوش آید !.....

نه ! اشتباه نکنید ! این دوست عزیز نه از بر و روی قابل توجهی برخورداره نه اهل خلافه و از همه مهمتر سنی هم ازش گذشته !....

رمز موفقیتش در استفاده از دیگران ( هنوز توی این که به این کار میگن استفاده یا سو استفاده موندم والاه ! ) در زبان و انتخاب جملات و کلماتیست که به کار میبره .... این دوست عزیز با کلامش به دیگران اعتماد به نفس میده ولی اگه توی ته چهره اش کمی دقت کنین می تونین اون لبخند معنی دارش رو در همون لحظه ببینین و همه اعتماد به نفس اکتسابی کذاییتون رو از دست بدین !....

اون دائماً به دوستاش یادآوری می کنه که چقدر خوب و بزرگوار و شریفن که بهش کمک بلاعوض می کنن و با زرنگی خاصی از این دوست برای اون دوست تعریف می کنه و دوستاش رو به یه رقابت سالم برای کمک کردن به خودش تشویق و ترغیب می کنه !....

اون سالهاست که با دوستاش در مورد آینده درخشانی که با استفاده از کمکهای اونها بدست میاره صحبت می کنه و میگه که حتماً روزی چهره واقعیش رو خواهند شناخت و وقتی که در اوج قله موفقیتی که دوستاش براش تک به تک پله هاش رو درست کردن قرارمیگیره همه محبتهای اونها رو جبران می کنه !....

 این دوست عزیز فکر میکنم راه زیادی تا رسیدن به قله مورد نظرش در پیش داره و هنوز به اندازه دلخواه پله نساخته چون فعلاً که خبری از چهره اصلی و ملکوتی ایشون نیست !....

گاهی چنان با حرارت از پله هایی که از کمک های دیگران بدون هیچ پاسخی برای رسیدن به اهدافش داره میسازه صحبت می کنه که آدم ناخودآگاه بهش ایمان میاره !...... شاید هم دیگه باورش شده که کار درستی می کنه و تنها راه ادامه زندگی همینه !......

هنوز توی این که با یه انگل همه فن حریف خبره سر و کار دارم یا یه فرشته رنج کشیده امیدوار و شاد و با اعتماد به نفس و بیخیال موندم !.....

چاره ای نیست !... باید صبر کرد و چهره اصلی خانم رو در آینده مشاهده نمود ... امیدوارم از چیزی که می بینم خوشحال بشم !....

امضاء : درد و دل من و تعدادی از دوستان ایشون !

فکر می کنین طرز فکر هنرمند روشنفکری که از همسرش به عنوان سوراخش یاد می کنه چه تفاوتی باطرز فکری داره که به شما توصیه می کنه زنان شما کشتزارهایتان هستند ؟!....

هر جا کفتار و لاشخور زیاد بود بدون یه شیر مرده هم هست !

دستها و صداها

به حرکات دست آدمها و تن صداشون بیش از حرفاشون همیشه توجه می کنم.... مسیر نگاه و دو دو زدنها همیشه اولین چیزیه که توجهم رو جلب میکنه اما به اندازه تأثیری که حرکات دستها و تن صدا روی اعصاب و دریافتهای ادراکی من دارند نمیرسه !....

تن صداها برای من رنگیه !.... بعضی تنهای صدا رو به سختی تحمل می کنم چون به نظرم چرک مرده و کثیف میان .... بعضی دیگه خیلی تیز و گوشخراش و نارنجی هستن ..... بعضی دیگه مثل صدای میو میو  آدم رو کسل و خسته می کنن و وای از دست صداهای تو دماغی ! من رو به گریز وامیدارن... صداهای تو دماغی سبز لجنی هستن !... رنگی که ازش متنفرم !....

دستها بعد از صدا جلب توجه می کنن ...... از دستهایی که بی اراده و هیجانی مدام به این ور و اونور پرتاب میشن بدم میاد !..... معمولا متعلق به آدمایی هستن که متزلزل و بی اعتماد به نفسن ..... حالا در نظر بگیرین توی سینما نشستین و فیلم مورد علاقه تون رو دارین تماشا می کنین که یه جفت دست دراز و پشمالو دائماً هماهنگ با ضرب آهنگهای تند و نامنظم موزیک متن جلوی چشماتون مثل عقربه های از کنترل خارج شده ساعت دیواری تکون بخوره ... بیان از جلوی چشماتون سریع رد بشن و شما مجبور باشین نوک بینیتون رو برای نجات از تصادم با اونها دائم عقب بکشین !.....

وااااای !....

من زیادی نکته بین و ایرادی هستم نه ؟.... خب دیگه !.....تحمل یه آدم به عنوان مخاطب برای طولانی مدت به همین نکته های ریز و ظریف بستگی داره..... نه مدل ماشین و حساب بانکی و متراژ و منطقه خونه و کوفت و زهرمار مخاطب !.... برای من که اینطوریه !...

خیلی مقاومت می خواد آدم یه عمر میون کلی ابله که جز خندیدن کار دیگه ای بلد نیستن  زندگی کنه اما  دلقک  نشه !

کشف کریستف کلمب!

بعضی وقتها از برداشتهای پرت عده ای نسبت به نوشته هام شگفت زده میشم !.... البته همیشه تعداد این افراد نسبت به افرادی که به طور کامل منظور من رو میگیرند کمتره اما چون اعتقاد به ساده نویسی دارم و هیچ وقت از کلمات به اصطلاح قلمبه سلمبه یا تیکه پرانی های علمی و ادبی برای به رخ کشیدن دانسته هام استفاده نمی کنم دست کم انتظار فهمیده شدن این دیوار نوشته ها انتظار بعیدی نمیتونه باشه......

به هر حال افرادی هم هستند که از هر نوشته برداشت شخصی می کنند و دچار یه جور هم ذات پنداری بیمارگونه میشن !.... نمی دونم اینطور تأثیرگذاری خوبه یا بده اما گاهی دیدن و شنیدن نمود این تأثیر برای من در عین شگفتی خنده دار و غیر قابل باور میشه !.....

در هر صورت من به همه برداشتها و نظرات دارای شناسنامه ( اسم و آدرس ) احترام میذارم !

نمی دونم این اظهار نظر کدوم نویسنده است که اعتقاد داشت از برداشتهای مختلف و عجیب و دور از اصلی که از نوشته هاش میشه چیزهای جدیدی رو در مورد نوشته هاش کشف می کنه که بهش در خلق آثار بعدی کمک زیادی میکنه !....

.........................

پینوشت : کریستف کلمب تا آخر عمر فکر میکرد که به هندوستان رسیده در حالیکه قاره آمریکا رو کشف کرده بود !...

( چشمک )

از مردانی که به هر دلیل خاطر خواه زیاد دارند دوری کن چون قبل از اینکه فرصت یادگیری دوست داشتن را داشته باشند ، دوست داشته شده اند و این برای هیچ زن مغرور و عاقلی خوشآیند نیست !

شباهت ترسناک !

همیشه جزو مخالفین دو آتشه اختلاف طبقاتی بوده و هستم اما این اختلاف طبقاتی را با وضوح نا امید کننده ای روز به روز بیشتر و بیشتر در عرصه فرهنگی و فکری جامعه ایرانی می بینم ..... تعداد زیادی از این مردم ناخودآگاه یا آگاهانه طرز فکر مشابهی پیدا می کنند .. شبیه هم لباس می پوشند ... شبیه هم اظهار نظر می کنند .....شبیه هم غذا می خورند و نیازها و عقده های مشابهی دارند !....

دیگر مثل سابق این تشابه و تفاوت طبقاتی فرهنگی ، عقیدتی ایرانی ها را به اقتصاد و معیارهای حسابی ربط نمیدهم .. نه ! ... واقعیتی که من میبینم هیچ ربطی به میزان درآمد ندارد.... افراد متعلق به طبقات هم فکر ایرانی به مرور دارند بیشتر و بیشتر شبیه به هم می شوند .....مردم ایرانی به یکی دو طبقه ایرانی منحصر می شوند که آدمهایی کاملاْ مشابه دارند !.... گاهی به این فکر می کنم که مگر نهایت خواسته حکومتها و قدرتها شبیه سازی انسانها تا حد ممکن نیست ؟..... یک طبقه خاص با اعتقاداتی مشخص راحت تر کنترل می شود !....اگر دست آنها باشد آدمها را داخل دستگاه پلی کپی می اندازند و به میزان دلخواه تکثیر می کنند !.... اگر دست آنها باشد تنوع زیستی و فکری را از میان بر میدارند !.... 

نمی دانم !... اما اینکه انسانهایی می بینم که از قبل می توانم براحتی زندگی ۲۰ سال آینده آنها را و حتی اتفاقاتی را که برایشان می افتد و تصمیماتشان را در این سالها پیش بینی کنم مرا می ترساند.... شاید این نگرانی من برای دیگران عجیب و غیر قابل درک باشد اما من به این همسانی و یکنواختی فکرها و ایده ها و عقده ها حس بدی دارم !.... حسی که به من می گوید این نشانه خوبی نیست.... آدمها دارند مسخ می شوند.... دیگر خودشان نیستند.... جز توده ای از نیازهای مشابه !

دوست دارم لبخند آدمها با هم متفاوت باشد... همین طور خنده هایشان و نیازهایشان..... دوست دارم افکارشان مال خودشان باشد بدون هیچ رفرنس و منبعی !.... دوست دارم بیآموزند اما افکارشان را از روی آموخته ها کپی نزنند !... دوست دارم خالق باشند نه مخلوق دیگران.... دوست دارم آدم باشند !

نهایت نبوغ

عوام تحصیلکرده نهایتاً می توانند متصور شوند که :

عقده های بزرگ زمینه ساز موفقیتهای کوچکند و عقده های کوچک زمینه ساز موفقیتهای بزرگ !

احتمالاً کسی که عقده ندارد از اول موفق بوده ! ( مثلاً ارثیه کلانی به او رسیده است و خوشبختانه پدر خسیس و دندان گردی نداشته ! )

یا

هنوز عقده دارد ولی عرضه ندارد پس به جای موفقیت و این چیزها می نشیند مثل من اراجیف می نویسد یا نقاشی می کشد یا معر می گوید !....

( خنده )

.......................................

پینوشت : جای هیچ نگرانی یا نیازی به دلداری دادن نیست دوستان با نمک من !..... این متن پس از مشاهده و دقت در رفتار و کردار و گفتار و تفکر طبقه خاصی از جامعه ایرانی به نظر بنده رسید . از دید ایشان به موفقیت و خودم نگاه کردم !... همین !....

( لبخند شیطانی ! )

آرزو

هیچ آرزویی ندارم......

هیچ وقت آرزویی نداشتم......

برای یک دونده آرزو کردن مفهومی نداره..... فقط باید بدوی اونجوری که دوست داری و به سمتی که خوشت میاد !.... رسیدنی در کار نیست..... همه اش یه مسیره که مثل جادوگرای تو قصه ها می تونه به هر شکلی دربیاد .

اما الآن... نمی دونم اسم این یعنی آرزو کردن یا چیز دیگه.... به هر حال من الآن می خوام که تو خوب بشی !...

نمی دونم این خواسته قلبی من می تونه  انرژی سیال و جاری در همه عالم رو به سوی بهبودی تو تلنگری بزنه یا نه !.....

اما من این رو می خوام !..... می دونم قدرت این خواستن من خیلی زیاده.... اون هم برای کسی که عادت به خواستن و انتظار نداره ..... فقط می جنگه و می دوه و تجربه می کنه...... 

اما من این رو می خوام !.....

خوب بشو !

یادی از قصه های " جنین توی شیشه "

قسمت بیست و دوم :



وقتی کلمه نبود...

ته شیشه لمیده بودم و طبق معمول رفیق کنار شیشه رو تنها گیر آوردم واسه سوال پیچ کردن و کمی تا قسمتی شیطنت جنینانه...

ـ چقدر به حرفایی که در روز میزنی معتقدی رفیق؟

ـ منظورت سلام علیک جنین جون؟؟

ـ ....خیر!! ... می دونی رفیق...داشتم به انسانهای اولیه فکر می کردم...و به زمانی که کلمه ای برای بیان رفتار آدما اختراع نشده بود...هر چی بود نگاه بود و لبخند و داد و هوار و گریه و خنده .... هیچ احساسی عنوان نداشت و هیچ کاری در هیچ ذهنی قبل از وقوع جمله بندی نمی شد...

ـ ... نمی دونم چه نتیجه ای می خوای از حرفات بیگیری داااشم... اما اینو می دونم که هر وخت چیزی وجود داره ، یکی اختراعش کرده و وقتی چیزی اختراع میشه که بهش احتیاج پیدا بشه...نیاز خودش وسیله رفع نیاز رو در دل خودش پرورش میده.... اگه اون زمون کلمه و جمله نبوده واسه این بوده که رفتارا ساده بوده و اعمال آدما محدود...هیچ دو عمل مشابهی وجود نداشته که واسه سوا کردنش نیاز به نشونه و کلمه و حرف جمله باشه...

ـ نکته همینجا ست... ما آدما این همه کلمه و جمله و حرف و مثل اختراع کردیم... هر روز بیشتر از دیروز تا بتونیم کارای هم و رفتار و کردار و احساس همو بهتر درک کنیم...اما ..اما.. نتیجه چی شد؟؟ آیا با گذر این همه زمان و این همه کلمه و جمله و حرف و زبان می تونیم رفتارای هم دیگه رو درک کنیم؟؟...می تونیم یفهمیم که چی میگیم و چی میخوایم از هم ؟...آیا وقتی به هم سلام میکینم معنیش اینه که سلامتیه هم رو طلب می کنیم؟؟.. وقتی میگیم خداحافظ یعنی برو خدا به همرات؟؟یا برو به جهنم؟؟.. یا رفتم که رفتم؟؟آیا همین رفتارای سادمون رو هم می تونیم با کلمات به درستی بیان کنیم؟ و آیا اگه کلمه ای برای بیانش داریم ، از کلمه درست استفاده می کنیم؟؟.. آیا عمداً کلمات رو جابجا می کنیم یا سهواً ؟؟.. آیا حرف زدن رو بلدیم یا یادمون رفته و فقط مثل ملاهای مکتب خونه ها میشینیم غلط املایی همو می گیریم؟؟.. آیا برامون (دروغ) گفتن و (خیانت) کردن مهمه یا (دروق) گفتن و (خیانط) کردن؟؟...یعنی ما اینقده پیچیده شدیم که دیگه کلمه ای برای بیان رفتارای عجیب و حرکات غریبمون نداریم ؟؟ یا اینکه سکوت کردیم تا شاید منجی بیاد و کلمات جدیدی برای بیان رفتارای جدیدمون اختراع کنه؟؟... من که نمی دونم جریان چیه خلاصه..کمی گیج شدم...تو می دونی رفیق؟؟...

ـ... والا اگه نظر ما رو می خوای ...جونم واست بگه جنینکم...زمونه طوری شده که هر آدمی دیگه زبون مخصوص به خودش رو داره...روزی میرسه که به تعداد آدما بایس زبون اختراع کرد و به تعداد رفتاراشون کلمه...کلماتی که بین هیچ دو آدمی مشترک نیست...اما..اما چیزی که مسلمه اینه که اگه کلمه ها و زبونا اونقده زیات بشن که دیگه آدما از حرف زدن خسه بشن و سوکوت ایختیار کونن... از میون این همه آدم تنها اونایی زنده می مونن که وقتی به هم نیگاه می کونن بدون این که کلمه ای میونشون رد و بدل بشه آروم می گیرن.... آره جونم !

ـ ... ..

ـ ... ..

..............................................................

پینوشت : نوشته جاتی رو که در بالا ملاحظه می کنید قسمتی از سری قصه های جنین توی شیشه نوشته همین جانب می باشد که در سالهای جوانی نگاشته شد !...... به یاد اون سالها یک قصه اش رو اینجا آوردم.... شاید بقیه اش رو هم هوس کنم بیآرم !.....
دارم روی کارتونهاش کار می کنم ...... یکی از علایق من کشیدن نقاشی یا طرح هایی کنار نوشته هامه که الآن دارم روی طرح های جنین توی شیشه کار میکنم ......
چاپ ؟ نه بابا..... نه پول چاپیدن این نوشته جات رو دارم و نه هنوز شجاعتش رو ! تازه اگر مجوز بگیره !
برای دل خوش کنک خودم می نویسم......