فعلاً اسم نداره ...

قسمت اول

فعلاً دچار یک روح مرموزم شایدم چند روح مرموز .. نمی دانم !... اینجا پر از نشانه است ... نشانه هایی از ارواحی خبیث !... همانها که شبها با بدجنسی وقتی که خوابی گلویت را فشار می دهند  ... نه آن نمی توانست فشار دو دست سادیست جنایتکاری باشد .... فشار یک پایین تنه بود که به اندازه فاصله چانه تا شانه هایت باریک شده باشد .... پایین تنه هایی که به سرعت تغییر سایز میدهند وقتی که روی پتو می نشینند تا هنگام غلط زدن روی تخت از زیرش بیفتی بیرون و بخواهی پتو را که به خیال خواب آلوده خودت زیر پایه تختی یا چیزی آن ور تخت گیر کرده بکشی بیرون و هر چه سعی می کنی می بینی نمی شود !... اینجور موقع ها فقط باید خیلی آرام زیر پتو کز کرد و به انتظار نشست تا رهایت کنند ... اخم می کنم ... نه !... ممکن است فکر کند عصبانیم یا قصد مقابله دارم ... آنوقت لج می کند ... خوب می داند که از او می ترسم ...و من هم می دانم که زورم به او یا آنها نمی رسد پس باید فقط خواهش کنم که رهایم کند ... چندان هم مردم آزار نیستند خوشبختانه !.. پیش از این چند بار امتحان کرده ام ... وقتی که به عمق ترس و رنجت پی می برند دلشان برایت می سوزد و می گذارند می روند ... انگار که هیچ وقت نبوده اند !...

باید هر چه خشم و غرور است از خودم دور کنم در این لحظه .... باید بفهمدد که من به عجز خود در مقابلش آگاهم .... دستهایم را آرام باز می کنم و بر می گردم و رو به بالا می خوابم ... پتو را جرأت نمی کنم از روی صورتم کنار بزنم و نباید هم این کار را بکنم چون او خوشش نمی آید ... کوچکترین حرکت من ممکن است بد تعبیر شود ... دستهایم را در کنار بدنم روی تخت رها می کنم و آرام و بی صدا نفس می کشم ...  او روی تخت کمی جا به جا می شود صورتش را بوضوح حس می کنم که از آن طرف پتو به سمت گردن و دهانم نزدیک می شود ... روی من خم شده .. انگار می خواهد مطمئن شود که به اندازه کافی بی آزار و تسلیمم ... و ترسیده ام ! .. با تمام وجود روی این احساس تمرکز می کنم و می دانم که او می فهمد ... صورتش از من دور می شود . حرکاتش دیگر شیطنت اولیه را ندارند ... صلح جو و راضی به نظر می رسد . نمی دانم چه کنم ... هنوز مطمئن نیستم که رفته .. پتو را به آرامی با نوک انگشتانم به سوی خودم می کشم ...پتو راحت و سبک حرکت می کند ... آه ... او رفته است .

حالا می شود پتو را کنار زد ...

...........

پینوشت : به نظر میرسه طولانی بشه .. واسه همین قسمت قسمتش می کنم به تدریج اینجا میذارمش .. البته اگه بقیه اش رو هم مثل آدم بشینم بنویسم !... فعلاً تا همینجاش اومد !... نوشتنش انرژی زیادی نمیگیره و من از همینجا می فهمم که این داستان قراره طولانی بشه و میشه روش حساب باز کرد ... بدیهیه که هنوز اسم نداره چون هنوز خودمم نمی دونم چی به چیه !... همین جور که می نویسم می خونمش شاید منم سر در آوردم !..

یادی از قصه های " جنین توی شیشه "

قسمت ششم : 

جنین از سفر برگشت....

لابد می پرسین کجا رفتم؟..جواب : خیابون..مهمونی..اداره..مدرسه..شرکت..دانشگاه...رستوران..کافی شاپ..شرکت..پارک...باغ وحش...مغازه..فروشگاه..بقالی...بیمارستان...و...و...و...!

نتیجه : از آدم شدن پشیمون شدم.....چرا؟ شما که آدمین چرا اینو می پرسین؟؟ ..خودتون خوب می دونین که چی هستین...من چرا بگم دیگه؟..دوست دارین یکی هی انگشت بکنه تو چشمتون و عیباتون رو بگه؟...شایدم دیگه براتون مهم نیست..نمی دونم اما از من نپرسین که چی دیدم و شنیدم..از من ناراحت نشین..الآن عصبانیم ..حق هم دارم که عصبانی باشم..آخه با چه امید و آرزویی به دنیا اومدم...البته من یه شانس داشتم اون هم اینکه قبل از آدم شدن تصمیم بگیرم که توی شیشه ام بمونم و تا ابد یه جنین باشم یا این که بیام بیرون و مثل شما آدما به همه چی نگاه کنم و یه روزی آدم بشم...و حالا تصمیمم رو گرفتم..نوچ چ چ ... من می خوام توی شیشه ام بمونم...چون بیرون از شیشه ام امید و انگیزه ای وجود نداره برای ادامه دادن..می ترسم بیام بیرون و یک هو ببینم که شدم مثل آدما...نه حتی تصورش هم وحشتناکه... بهتره به زندگیه جنینیم ادامه بدم..حداقلش اینه که هویتمو از دست نمیدم....اما..به حکم جنین بودن محکومم به تماشا کردن شماها از پشت شیشه ام..خوب عادت می کنم بهش..زیادم بد نیست.....

ـ آهای جنین زیاد آدما رو جدی گرفتی..انگاری دچار سرخوردگی احساسی شدی داااااشم ..

ـ نمی دونم رفیق شاید..می گی چه کار کنم حالا؟؟

ـ آهااااا..حالا شدددد! گوش کن جونم واست بگه که تو کارت درسته..حرفتم متین..اما ..بهت گفته بود داااشت که چی...؟؟؟

ـ چی؟؟

ـ که تا وقتی برات معلوم نشده طرفت نالوطیه یا نه تحویلش نگیری و آدم حسابش نکونی... تو بایس به همه به چشه نالوطی نیگا کونی... تا بلکه یکی ازون میون پیدا بشه خلافشو بت ثابت کونه...اونوخت تازه بایس ببینی چه قدر ارزش وخت تلف کردنو داره...شیرفم شد؟؟

ـ...... !

ـ اخماتو وا کون... خوبه خوبه حالا برو خدارو شکر کن تو شیشه بودیو دااااشت کنارت بود و گر نه الآن همین یه تیکه جنینیم که هستی نبودی...ببین داااشه من..تو دونیای آدما..آدما دو دسن...دسه اول : عاقلای کلاه بردار ..دسه دویم : احمقایی که کلا میره سرشون..اگه می خوای تو آدما بلولیو مثلشون باشی ناچاری یکیو انتیخاب بوکونی... حالا تو چه می کونی؟؟

ـ من جنینم دااااشم ..خدا به من این شانسو داده که بتونم خودم رو انتخاب کنم عزیز... حالا یه چیز می مونه فقط..

ـ چی جونه داااش؟

ـ تو رو توی کدوم دسه بذارم؟؟

ـ ...منو بذار تو دسه دویم.... ترجیح میدم دیگرون احمق فرضم کونن تا سر تو رفیق خوبم که جنین باشی کلا بذارم...

ـ دمت گرم رفیق..بزن قدش..

ـ شرررقینگ !

ـ اوخ ..شیشه ام نشکنه رفیق..مرسی از لطفت !

یادی از قصه های " جنین توی شیشه "

قسمت سی و دوم

خواب دیدم که شیشه ام سبز شده !

بیدار شدم و پیچک سبزی را دیدم که دور تا دور شیشه ام پیچیده .....

دوست داشتم لمسش کنم اما آرزویی دست نیافتنی بود به همان اندازه که نزدیک بود و واقعی و شفاف .....

شیشه !

چیزی که همیشه بوده و هست و خواهد بود .

عنکبوت و پروانه

قسمت یکم : تولد عنکبوت

عنکبوت چشمهایش را گشود . همه جا تاریک و تاریک و تاریک...... . اولین چیزی که توجهش را به خود جلب کرد پاهایش بود ! 

تکانی به خود داد و فهمید که با هر تکان ، 8 پای ظریف و چسبناک روی سطحی لزج و نمناک و ناهموار به حرکت در می آیند .  نور ضعیفی هر از گاهی از سمت بالا درون دالان تاریک را روشن می کرد و عنکبوت جوان کم کم به پیرامون خویش آگاه و آگاه تر میشد .....

در روشنایی ضعیف روزنه هایی در بالا دیده میشد و سطح ارغوانی رنگ و چسبناک زیر پاها و حفره تاریک و سیاهی که با خمیدگی در انتها به جایی ختم میشد که دیده نمیشد . جریان ملایم نسیمی را هر از گاهی بصورت متناوب از دو جهت مختلف روی سطح بدن و پاهایش احساس می کرد..... گاهی تند تر و گاهی کند !

عنکبوت فکر کرد : من کیم و این دالان تاریک و چسبناک چیست ؟!

" دیکته -۸-  "

قسمت اول :

وارد کلاس که شد مقنعه و مانتو اش را درآورد و به چوب لباسی دیواری توی کلاس آویزان کرد . بعد بچه ها به ترتیب یکی یکی همین کار را تکرار کردند و نشستند . واااای !...باور کردنی نبود ! . آنجا حتی توی کلاس اگر موی بلند و بافته بچه ای از مقنعه اش بیرون می افتاد تنبیه میشد ! اما اینجا..... خانم معلم چقدر جوان است... پوست سفیدی دارد با موهای بلند و خرمایی . قدش هم بلند است . همه بچه ها بی حجاب و مرتب و دست به سینه با بافتنی های رنگارنگی که بر تن دارند پشت نیمکت ها دو به دو می نشینند و فقط من با همان مقنعه و مانتوی خاکستری رنگ هنوز به موهای بلند خانم معلم خیره مانده ام !

خانم معلم بلند می شود و به سوی من می آید . چه بوی خوبی می دهد . صدای تق و تق کفشهای پاشنه بلندش را دوست دارم . از چشمان عسلی و موهای بلندش که پایینش مثل دریا موج دارد خوشم می آید . چرا لبخند نمیزند فقط ؟!  خانم معلم می پرسد : دریا اهوازی ؟

می گویم : بله خانم !

می گوید : چرا مثل بقیه بچه ها مقنعه و مانتوت رو در نمیاری عزیزم ؟

قبل از اینکه چیزی بگویم به من نزدیک می شود و مقنعه ام را در می آورد .

آخ خ خ .... کش مقنعه توی موهایم گره خورده.... خانم معلم کمی اخم می کند و موهایم را عاقبت از توی کش مقنعه آزاد می کند.... صدای آه و وای بچه ها بلند می شود .... بعضی ها در گوشی پچ پچ می کنند  و لبخند می زنند اما آن دخترک موکوتاه نیمکت ردیف اول اخم کرده و فقط به موهای من نگاه می کند....

خانم معلم لبخند کمرنگی می زند ...

هیس س س... چه خبرتونه ؟ موی بلند ندیدین تا حالا ؟

یادی از قصه های  " جنین توی شیشه "

یادی از قصه های " جنین توی شیشه "

یادی از قصه های " جنین توی شیشه "

قسمت سی ام

نزدیک صبحه ..... ته شیشه نشستم و دارم به صدای تیک تاک ساعت توی شیشه گوش میدم ...

رفیق کنار شیشه خوابش برده و من دلم نمیاد بیدارش کنم ....

حس می کنم دیگه حوصله حرفای من رو نداره ....

اونم حق داره خب !

شده علاف و منتر یه تیکه جنین زپرتی که یا حرف میزنه یا مثل آینه دق خیره نگاه میکنه و سکوت می کنه !

گاهی فکر می کنم به اینکه چرا باید ادامه بدم....

من که دیگه همه چیو که یه جنین باید بدونه می دونم !

من که دیگه آدما رو شناختم و فهمیدم که میونشون جایی ندارم ....

من که حتی یه دیوونه هم نمی تونم باشم !

آخه دیوونگی مختص آدماست و من هنوز آدم نشدم که بخوام دیوونه بشم و دوست ندارم هم که بشم و نمیشم !

من که دیگه هیچ زبونی رو نمی فهمم ..... نمی دونم اونا چی دارن میگن! اونا که اونور شیشه حرف میزنن و میلولن و می خندن ! اونا که مثل آمیب دائم شکل عوض می کنن و گاهی از وسط به دونیم میشن !.. گاهی گرد و قلبمه میشن و پیپ می کشن و گاهی کش میان و دراز میشن و عینک میزنن ! گاهی بی ام و سوار میشن و گاهی پیانو میزنن ! گاهی خل میشن و گاهی عاشق میشن و گاهی مثل گل ببو خشن و بیشعور ! .....

رفیق دیروز از اونور شیشه گفت اگه از تماشای آدما دیگه خسته شدی یه پارچه بندازم رو شیشه ات ....

اما موافقت نکردم !

آخه این با اینکه برم شیشه ام رو بردارم از بالای برج میلاد پرت کنم پایین که فرقی نداره !....

رفیق میگه نذار اعمال و رفتار آدما روت اثر بذاره ! میگه ارزش هر کلمه وقتی بوجود میاد که اون کلمه شکل می گیره پس وقتی اون کلمه وجود داره یعنی معنیش هم وجود داره و پوچ نیست !

دوست داشتن وجود داره ....... عشق وجود داره ....... دوستی ..... عدالت ...... نیکی ......امید .....عاطفه ......وجدان.......خدا !

میگه آدما و دنیای آدما رو رها کن ..... میگم من و شیشه ام میون آدما اسیریم ! من چطوری می تونم به این کلمات اعتقاد داشته باشم در حالیکه دور و بر شیشه ام پر از موجوداتیه که این کلمات رو بی معنی می کنن ؟!

میگه : سعی کن تو برای اونا این کلمات رو معنی کنی !

میگم : سعی کردم نشد ! اونا می برن .... تحمل ندارن ..... اونا فهمیدن رو وقت تلف کردن می دونن ! اونا می خوان لذت ببرن و ببرن و ببرن و ببرن ! همین !

میگه : زندگی میون آدما یعنی همین !

یا یه راه حل برای ادامه دادن پیدا کن یا شیشه ات رو ببر به یه بلندی و از اونجا بندازش پایین !

.......................

داره صبح میشه ! فردا سیزده بدره ! شیشه ام رو می برم توی باغچه میذارم فردا و به سبزه گره زدن پروانه ها نگاه می کنم ! ......

یادی از قصه های " جنین توی شیشه "

قسمت بیست و دوم :



وقتی کلمه نبود...

ته شیشه لمیده بودم و طبق معمول رفیق کنار شیشه رو تنها گیر آوردم واسه سوال پیچ کردن و کمی تا قسمتی شیطنت جنینانه...

ـ چقدر به حرفایی که در روز میزنی معتقدی رفیق؟

ـ منظورت سلام علیک جنین جون؟؟

ـ ....خیر!! ... می دونی رفیق...داشتم به انسانهای اولیه فکر می کردم...و به زمانی که کلمه ای برای بیان رفتار آدما اختراع نشده بود...هر چی بود نگاه بود و لبخند و داد و هوار و گریه و خنده .... هیچ احساسی عنوان نداشت و هیچ کاری در هیچ ذهنی قبل از وقوع جمله بندی نمی شد...

ـ ... نمی دونم چه نتیجه ای می خوای از حرفات بیگیری داااشم... اما اینو می دونم که هر وخت چیزی وجود داره ، یکی اختراعش کرده و وقتی چیزی اختراع میشه که بهش احتیاج پیدا بشه...نیاز خودش وسیله رفع نیاز رو در دل خودش پرورش میده.... اگه اون زمون کلمه و جمله نبوده واسه این بوده که رفتارا ساده بوده و اعمال آدما محدود...هیچ دو عمل مشابهی وجود نداشته که واسه سوا کردنش نیاز به نشونه و کلمه و حرف جمله باشه...

ـ نکته همینجا ست... ما آدما این همه کلمه و جمله و حرف و مثل اختراع کردیم... هر روز بیشتر از دیروز تا بتونیم کارای هم و رفتار و کردار و احساس همو بهتر درک کنیم...اما ..اما.. نتیجه چی شد؟؟ آیا با گذر این همه زمان و این همه کلمه و جمله و حرف و زبان می تونیم رفتارای هم دیگه رو درک کنیم؟؟...می تونیم یفهمیم که چی میگیم و چی میخوایم از هم ؟...آیا وقتی به هم سلام میکینم معنیش اینه که سلامتیه هم رو طلب می کنیم؟؟.. وقتی میگیم خداحافظ یعنی برو خدا به همرات؟؟یا برو به جهنم؟؟.. یا رفتم که رفتم؟؟آیا همین رفتارای سادمون رو هم می تونیم با کلمات به درستی بیان کنیم؟ و آیا اگه کلمه ای برای بیانش داریم ، از کلمه درست استفاده می کنیم؟؟.. آیا عمداً کلمات رو جابجا می کنیم یا سهواً ؟؟.. آیا حرف زدن رو بلدیم یا یادمون رفته و فقط مثل ملاهای مکتب خونه ها میشینیم غلط املایی همو می گیریم؟؟.. آیا برامون (دروغ) گفتن و (خیانت) کردن مهمه یا (دروق) گفتن و (خیانط) کردن؟؟...یعنی ما اینقده پیچیده شدیم که دیگه کلمه ای برای بیان رفتارای عجیب و حرکات غریبمون نداریم ؟؟ یا اینکه سکوت کردیم تا شاید منجی بیاد و کلمات جدیدی برای بیان رفتارای جدیدمون اختراع کنه؟؟... من که نمی دونم جریان چیه خلاصه..کمی گیج شدم...تو می دونی رفیق؟؟...

ـ... والا اگه نظر ما رو می خوای ...جونم واست بگه جنینکم...زمونه طوری شده که هر آدمی دیگه زبون مخصوص به خودش رو داره...روزی میرسه که به تعداد آدما بایس زبون اختراع کرد و به تعداد رفتاراشون کلمه...کلماتی که بین هیچ دو آدمی مشترک نیست...اما..اما چیزی که مسلمه اینه که اگه کلمه ها و زبونا اونقده زیات بشن که دیگه آدما از حرف زدن خسه بشن و سوکوت ایختیار کونن... از میون این همه آدم تنها اونایی زنده می مونن که وقتی به هم نیگاه می کونن بدون این که کلمه ای میونشون رد و بدل بشه آروم می گیرن.... آره جونم !

ـ ... ..

ـ ... ..

..............................................................

پینوشت : نوشته جاتی رو که در بالا ملاحظه می کنید قسمتی از سری قصه های جنین توی شیشه نوشته همین جانب می باشد که در سالهای جوانی نگاشته شد !...... به یاد اون سالها یک قصه اش رو اینجا آوردم.... شاید بقیه اش رو هم هوس کنم بیآرم !.....
دارم روی کارتونهاش کار می کنم ...... یکی از علایق من کشیدن نقاشی یا طرح هایی کنار نوشته هامه که الآن دارم روی طرح های جنین توی شیشه کار میکنم ......
چاپ ؟ نه بابا..... نه پول چاپیدن این نوشته جات رو دارم و نه هنوز شجاعتش رو ! تازه اگر مجوز بگیره !
برای دل خوش کنک خودم می نویسم......